Toneelvereniging ODI

  • 6741419723_2c16bb79ee_s.jpg
  • 6741420391_e3a827f179_s.jpg
  • 6741421489_ffd0d3be59_s.jpg
  • 6741421697_7802fe1010_s.jpg
  • 6741422367_8c08e41d12_s.jpg
  • bedgeheimen1.jpg
  • bedgeheimen2.jpg
  • bedgeheimen3.jpg
  • bedgeheimen4.jpg
  • dsc_0077.jpg
  • dsc_0093.jpg
  • dsc_0228.jpg
  • dsc_0336.jpg
  • najaar 2.jpg
  • najaar 3.jpg
  • najaar 4.jpg
  • najaar 5.jpg
  • sottendag.jpg
  • terras st joris.jpg
  • toneel_odi_1.jpg
  • toneel_odi_2.jpg
  • toneel_odi_3.jpg
  • toneel_odi_4.jpg

      

EN ZO IS HET GEKOMEN (door Thea Hulsebosch)

Article Index

Vijfentwintig jarig jubileum 

Als je vijfentwintig jaar bent, is het helemaal niet zo gek om aan kinderen te gaan denken. Dat heeft O.D.I. ook gedaan. Als jubileum geschenk kwam zij met een ‘volwassen’ toneelstuk voor de jeugd van zes tot twaalf jaar. ‘Poerlepotje’ was een groot succes. Het bleek dat er kinderen waren die meerdere keren naar de voorstelling kwamen kijken. Zij konden er geen genoeg van krijgen. Een schot in de roos dus. Hun ouders konden genieten van een kostuumstuk ‘Sloep zonder visser’onder regie van Dik Veenstra. Het kap- en grime werk werd uitbesteed aan de firma Pijl & Benning in Leiden en het slotwoord werd uitgesproken door kapelaan Stekelenburg.

Aangezien de kas schameltjes gevuld was, werd besloten een verloting houden. De trekking werd getrokken door Prins Jaap II en Prinses Minos. De hoofdprijzen, bestonden uit een wasmachine, (welke werd gewonnen door Mevr. Bram) een fiets, (voor J. Uitenboogaard) en een fototoestel. (voor mej. Hermans).

Het was een tijd waarin notabelen van het dorp of andere mensen met een grote bekendheid, werden gevraagd het slotwoord te voeren. Soms waren dat de wethouder van Cultuur. (Leo Koelewijn, / Cor v.d. Klaauw), of de kapelaan/pastoor. Maar ook de Burgemeester en later de Carnavalsprinsen met hun Prinses, hebben menig lovend woord gesproken na afloop van de voorstelling

Doordat O.D.I. in de toneelzaal van de St.Bavostichting was gaan spelen, (de zaal bij van der Geest werd verbouwd) werden de mensen over de ‘drempel’ van dit psychiatrisch gebied geholpen. In het programma boekje van ‘De rode spin’ (wie herinnert zich nog de klagelijke kreet van Dorien Zuiderduin: “Ik wil terug naar Soerabaja!”) werd reklame gemaakt voor bezoeken aan de Engelse tuin en de Kinderboerderij. Een mooie manier van integreren van de bewoners met de mensen van het dorp. De mensen die de tuin onderhielden, waren misschien de enigen die er niet blij mee waren. De auto’s werden niet altijd op het parkeerterreintje, iets verderop gezet. Het was gemakkelijker om de auto langs de weg, half in het plantsoen neer te zetten. De vele oproepen op de programma’s om het groen te sparen, zette slechts spaarzame zoden aan de dijk.

Waaraan ligt het dat de mensen in grote getale naar een uitvoering komen of niet? Publikatie? Andere Evenementen? Het weer? Televisie? Het zijn allemaal vraagtekens waar O.D.I. mee te maken heeft gehad. Maar niet in december 1977, bij de opvoering van: ‘Gesprek met Londen’ .(Een krantenbericht meldt: “Gesprek met Honden”!!) onder regie van Pieter v.d. Bosch. Toen was de toeloop zo massaal dat zelfs het balkon van de toneelzaal opengemaakt moest worden om niemand naar huis te hoeven sturen.

Het was in deze periode dat O.D.I. begon met eigen drukwerk. Dit is een hoofdstuk apart geworden. Uit die eerste boekjes is niet meer af te leiden hoe het ging met de kaartverkoop. Het lijkt er op dat het plaatsbespreken was vervallen of werd het gewoon niet vermeld? Op het programma van maart 1976, ‘Marcus, de waterman’, wordt geen melding meer gemaakt van het grime/kapwerk door Fa.v.d. Pijl. Dat kan inhouden dat dit toen al door eigen leden werd verzorgd. Dat mag men concluderen naar aanleiding van een bericht dat de leden Ria Turenhout en Lida Hekker zich hadden opgegeven voor een grime cursus. Zij zullen die wellicht meteen in de praktijk hebben gebracht. Velen zouden deze ‘pioniers’ in de grime volgen.

Het eerste programma dat melding maakt van de eigen grimeurs is in december 1979 ‘Hartjes aan het Spit’ O.D.I. maakte in deze periode een moeilijk tijd door. Nieuwe leden met een eigen inzicht? Een regisseur waarmee het niet klikte? Zoveel hoofden, zoveel zinnen? Wie zal het zeggen. Maar na regen komt zonneschijn. O.D.I. liet zich niet uit het veld slaan en ging, diep ademhalend verder.Nog steeds volgde op elke voorstelling ‘Bal na’ wat later werd vervangen door ‘dansen na’ . Het dansen met een band werd afgewisseld met dansen door een discotheek wat wel even wennen was.

Als O.D.I. 30 jaar is geworden trakteert zij op een gratis verloting. De hoofdprijs: een T.V.toestel, wordt gewonnen door ‘Ome Niek’ Duivenvoorde. Ter gelegenheid van dit jubileum werd een eigen O.D.I.vignet ontworpen en getekend, door de 15 jarige Karin Doeven. Terwijl het telefoonnummer nog slechts uit vier cijfers bestond, begon O.D.I. met advertenties op het programmaboekje om zo de kosten enigszins te drukken

Ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum, timmert O.D.I. danig aan de weg. Er komen meer berichten in de kranten en er wordt deelgenomen aan de karnavalsoptocht en een mozaïek gelegd. Dat O.D.I. een creatieve familie is, zal wel duidelijk zijn. Zo was het behelpen bij de opvoering van ‘Haai voor de boeg’ in 1981 onder regie van Gerard van Gijlswijk. De opening moest uitgesteld worden maar verder dan een gedeeltelijk herstel kwam men niet. Op halve kracht en kaarsjes in de kleedkamer werd er een heel aparte sfeer gegeven aan deze opvoering.

Intussen was er een hecht decorgroep ontstaan onder de bezielende leiding van Rein Turenhout, wat resulteerde in originele vondsten en decors. Om O.D.I.-leden herkenbaar te maken voor het publiek kregen zij een eigen ODI-speldje. Tot dan toe was het programmaboekje, tevens het toegangsbewijs. Daar kwam verandering in. De dames van het drukwerk hadden plezier in het werk. Er werd een aparte kaart, met voor elke voorstelling met een eigen kleur uitgegeven. Dit gaf O.D.I inzicht van de te verwachte hoeveelheid bezoekers. ‘Nee’ verkopen was er zo niet bij.

In 1982 besloot O.D.I. nogmaals een toneelstuk voor de jeugd op te voeren. An van Gijlswijk verklaarde zich bereid om de regie op zich te nemen. Voor deze opvoering van ‘Ploef, de domme boef’, kwam ook een uitnodiging uit De Zilk van Jeugdvereniging UTOPIA. Het werd een groot succes. Voor de kaartverkoop waren intussen twee middenstanders benaderd. Er kon kaarten, in de voorverkoop, worden gekocht bij P.van Nes, Huishoudelijke artikelen en speelgoed in de Kerkstraat en Vink Damesmode in de Havenstraat. Nadat O.D.I. is gaan spelen in de Zilk kwam daar ook nog eens Kapsalon Willemse bij. Intussen zijn de verkoopadressen nog wel bij van Nes, maar nu in de Zeestraat 2, onder de naam Top-1-Toys. Na de ophef van Damesmode Vink, is daarvoor Ton-sur-Ton, in de Havenstraat 21 voor in de plaats gekomen. Voor de Zilk is het nog steeds kapsalon Willemse in de J.P. Warmerdamstraat.

O.D.I. bleef zich ontwikkelen. Er kwam een verlichting/geluidsman in de persoon van Henk Slobbe. De middelen die hij ter beschikking had zijn niet te vergelijken met wat O.D.I. nu ter beschikking heeft. Een nieuwe lichting is opgestaan die alles wat met techniek te maken heeft wil onderzoeken en beheersen, waaronder mensen zoals Johan van der Niet, Sander van den Burg en Raymon Spigt. In de persoon van Huib Ronkes werd een fotograaf gevonden die elke uitvoering op de gevoelige plaat ging vastleggen. Ook Bernard Krüse en Roland Hekker hebben dat enige tijd gedaan. Het is dat een goede gewoonte geworden om van elke opvoering een foto-reportage te maken. Dit heeft een mooi foto archief op geleverd. Dat is er niet zo maar vanzelf gekomen. Aad en Coby Duivenvoorden hebben jarenlang, vele uren besteed om dit in chronologische volgorde in mappen op te bergen.

ODI is dankbaar voor elke donateur. Een speciaal plekje in het hart van O.D.I. is voor mevrouw Heemskerk en wijlen haar echtgenoot. Donateurs van het eerste uur. Geen uitvoering sloegen zij over. Er kwam een kink in de kabel toen ‘moeder’Heemskerk (zoals ODI-leden haar wel noemden) in het ziekenhuis belandde toen O.D.I. haar veertigjarig jubileum vierde. Creatief als ODI is, regelde zij dat deze speciale donateur met bed en al in de toneelzaal van de BAVO belandde. Zonder haar ging het feest niet door!!!